કાવ્ય : વિવેકાનંદને : ભાનુપ્રસાદ પંડ્યા

તમે હૃદય શા હતા જલત ભારતી માતના;

સદા દ્રવત અંતરે અધિક, દૈન્યથી આપણા.

હતા વલય તેજનું તિમિરઢંક આ દેશમાં;

તમે પ્રણવમંત્રનો પ્રબળ નાદ પોતે હતા.

કર્યાં મનુજમાત્રમાં વિરલ દર્શનો દેવનાં;

ભર્યાં હૃદયશ્રદ્ધયા સદય વર્ષણે પ્રેમનાં,

‘તમે અમરનાં જણ્યાં સબલ સિંહસંતાન છો’

અમે પ્રથમ એ સુણ્યાં ગગન ગુંજતા ગર્જનો!

અહીં છવિ પરે ઠરે નયન માહરા, ખંડમાં;

ખડા અડગ, વાળતા અદબ હસ્ત લોખંડ શા,

પ્રચંડ ભય સર્વને સખત ભીંસતાં બાવડાં,

અને ઝરત ચક્ષુથી વિપુલ તેજના શેરડા.

જવું શરણં બુદ્ધને નયન પ્રેમમાં નાહવા;

દૃગે સતત આપનાં પ્રજળી, પાંગરું કાર્યમાં.