નાનપણમાં તો સૌ કોઈ રમત રમે. નરેન પણ ઘણી રમત રમતો. ક્યારેક ઝાડ પર ચડીને ડાળીમાં પગ ભરાવીને ઊંધે માથે લટકતો. વળી ક્યારેક તે ધ્યાનની રમત રમતો. આવડોક છોકરો ધ્યાન કરે, ત્યારે દેખાય જાણે કે બુદ્ધ ભગવાન!
નરેન એવી રીતે ઘણીય વાર સુધી ધ્યાનમાં બેસી રહેતો. આંખો પણ ઉઘાડતો નહિ; હાલતો-ચાલતો પણ નહિ. એક દિવસ નરેન અને તેના મિત્રો ઘરની અગાશી પર ધ્યાનમાં બેસવાની રમત રમી રહ્યા હતા. નરેન તો ધ્યાનમાં બેસતાં જ એકાગ્ર બની ગયો. મિત્રોને માટે કંઈ ધ્યાન સહજ નહોતું. તેમાંના એક મિત્રે ત્યાં સાપને આવતાં જોયો અને તેણે બૂમ પાડી. ‘ભાગો, ભાગો, સાપ’ અને બધા જ છોકરાઓ દોડી ગયા. પણ નરેન તો ધ્યાનમાં લીન. એને કશી ખબર ન પડી કે સાપ તેની સામે ફેણ ચડાવીને બેઠો છે ! નરેન તો ધ્યાનમાં રહ્યો અડગ ! છોકરાઓની બૂમો સાંભળીને મોટા લોકો દોડી આવ્યા. આ દૃશ્ય જોઈને તેમના શ્વાસ અદ્ધર થઈ ગયા ! પણ ધ્યાનસ્થ નરેનને કંઈ ખબર જ ન પડી ! થોડીવારે સાપ ત્યાંથી સરકી ગયો !
Your Content Goes Here
