કાવ્યકુસુમ : પ્રભાતાંકુર અને મન : ઉશનસ્

અંધારાના કાળમીંઢ, તોતીંગ તોળાયેલા

ખડકો-ઘેરી ખીણમાં છેક તળિયે

રોજની જેમ જ એક પ્રત્યૂષપુષ્પનો અંકુર

નીકળી આવ્યો છે, એક ઝીણી તેજની ટશરમાં

અહો, અદ્ભુત એનું રૂપ!

અહો, કેટલી બધી આનંદદાયક છે આ ઘટના!

કેટલી બધી વિધાયક ને આશાસ્પદ પણ!

ધીમેધીમે ક્રમેક્રમે એ એક સંપૂર્ણ વિકસિત

એવા વાસર ફૂલમાં નિર્વિઘ્ને ઊધડી જાય એવી મારી ઇચ્છા,

આ પુષ્પ કળીને હું સાંજ સુધી

પ્રફુલ્લ ફૂલ રૂપે જાળવી શકીશ ખરો?

મેં મારા મનને આરે એ પ્રભાતપુષ્પાંકુરની

નિયતિ સાથે સંપૂર્ણપણે મેળવી દીધું છે;

અરે, એટલે તો મને એની ખાસ ચિંતા;

હું મારા મનને આખો દિવસ આનંદલીન

એક પ્રફુલ્લ ફૂલ રૂપે

નિભાવી શકીશ ખરો?

જોઉં:

આજે મેં આ પડકાર તો ઝીલી લીધો છે.