કાવ્ય : મા કાલી : સ્વામી વિવેકાનંદ

તારલા બધા સાવ ભૂંસાયા,

વાદળે ઘેરાં વાદળ છાયાં,

બિભીષણ અંધકારની કાયા,

ઝંઝાવાતે-

મોકળે ગળે ગાય હો ગાણાં

છોડી મૂક્યાં પાગલખાનાં-

ઊખડી પડે મૂળથી મોટાં રૂખડાં તોતિંગ

ભીમ આઘાતે-

સપાટે બધું થાય સપાટે,

દરિયે દીધી હાકલ ભેળી,

ડુંગર-ડુંગર જેવડાં મોજાં અડતાં ઊંચે

આભની મેડી.

વીજળીના ઝબકાર બતાવે

મૃત્યુ ભીષણ,

હજાર મોઢે ઓકતું કાળાં દુઃખ દાવાનલ;

આનંદ-કેફે નાચે પાગલ!

આવ હે માતા! આવ કરાળી!

મૃત્યુ તારા શ્વાસે ફૂંકાય;

પદાઘાતે સૃષ્ટિ લોપાય

આવ હે કાલી! પ્રલય કાળી!

દુઃખને વરે,

મોતને ભેટે,

નાચે સર્વનાશની સાથે

તેને મળતી માતા જાતે.

– સ્વામી વિવેકાનંદ