एकत्र वीर्यमितरत्र यशः परत्र ज्ञानं विरक्ति – रपरत्र कुतश्चन श्रीः ।
ऐश्वर्यमन्यत्र इमे न मिथो मिलन्ति कुत्रापि चेह तु भगा – स्सकला मिलन्ति ।।११।।
ઐશ્વર્ય ને બલ વિરક્તિ સુકીર્તિ ને શ્રી, સદ્જ્ઞાનના સહનિવાસ મળે કહીં ના,
તે સર્વસાથ મળિયા ‘ભગ’ નામધારી, સેવા કરે પ્રભુ તણી : ‘જય રામકૃષ્ણ.’
हे रामकृष्ण मधुरं तव सच्चरित्रं त्वत्पुण्य-नाम मधुरं मधुरं त्वदङ्गम् ।
संभाषणं च मधुरं मधुरं च गानं तत्किं नु यन्न मधुरं भवति त्वदीयम् ।।१२।।
હે રામકૃષ્ણ! તવ શીલ સુચારુ શોભે, ને પુણ્યનામ તવ ચારુ શરીર ચારુ,
વાણી ય ચારુ તવ ગીતકથાય ચારુ, આ ચારુતા તવ બધેય ન કાંઈ ખાલી.
श्रीरामकृष्ण तव पादयुगा – मिमर्शो बुद्धया कृतोऽपि पुलकोद्गम-मातनोति ।
साक्षात् करेण विहितस्तु तदीयमर्शः कं कं प्रदास्यति विकारमहं न जाने ॥१३॥
શ્રીરામકૃષ્ણચરણો મનમાં વિચાર્યા, તો યે મને પુલક – ઉદ્ગમ થાય ભારી,
પ્રત્યક્ષ તો કરતણા તવ સ્પર્શથી શા-શા ભાવ થાય મુજને? નવ હું ય જાણું!
‘શ્રીરામકૃષ્ણ કર્ણામૃત’માંથી (૧૧-૧૨-૧૩)
Your Content Goes Here
